الان حسین از قول دوستش گفت اون دنیا برای این سال­هایی که تو ایران موندیم باید به خدا جواب پس بدیم.

حیف که کودکان و نوگلان باغ آرزو دیگر نمی­توانند به بهانه­ی خراب بودنش، کلاس را تعطیل کنند و در سرمایی که تحملش در کلاس درس بسیار مشکل است، در حیاط مدرسه و در برف­ها فوتبال بازی کنند. حیف که در خاطرات­شان دیگر جایی برای حوادث طبیعی و در بیش­تر مواقع غیرطبیعی و خودســــاخته نخواهند داشت. هیچ­گاه یادم نمی­رود معلم ادبیات­مان را که چه گونه خود را روی بخاری انداخت تا اگر منفجر شد، بچه­ها صدمه نبینند. بخاری­ای که خود ما داخلش سیگارت انداخته بودیم. دیگر بچه­ها از این خاطرات نخواهند داشت.

شاید بعدها در مورد بخاری چیز خوبی بنویسم!

حس می­کنم هنگام سوزاندن فسفر برای بهینه کردن ضریب کیفیت بلوک­های کوپلاژ جهت انتقال بیش­ترین توان طبقه­ی ورودی به طبقه­ی خروجی، بیش­تر از همه­ی سازمان­های دولتی در راه اصلاح الگوی مصرف تلاش می­کنم.

دهک­های شش به پایین را خوب می­شناسم. آدم­های دهک اول دقیقاً چه کسانی هستند؟

سیاست حذف سه صفر از پول ملی در جهت کنترل تورم­های افسارگسیخته؛ خب! به ایران چه ربطی داره؟

ديروز مجري از سخن‌گو پرسيد تکليف آن سه آمريکايي که در مرزها گرفتيم‌شان چه شد؟ همان‌هايي که قرار بود کوهنورد باشند. سخن‌گو گفت با آن‌ها مثل انسان رفتار کرده‌ايم. به مهرنوش گفتم زندان‌هاي ايران از بس که خوبند، اين سه پس از چند ماه بيرون مي‌آيند و در حالي که به يک تحليل و جمع‌بندي جديد درباره‌ي مسايل جهان رسيده‌اند، کوهنوردي را رها کرده به شطرنج با مانع روي خواهند آورد.

الان اما لامسب در روز روشن و جلوی چشم های خودم می آید و نه تنها به صورت که به تمام زندگی گند می زند و می رود.