یکی از شاخصهایی که به نظر من میشود از آن برای تخمین میزان شادی عمومی یا رضایتمندی عمومی استفاده کرد, ارسال پیامک به مناسبتهای مختلف است. وقتی شما از مناسبتی خوشحالید و به مبارکی آن اعتقاد دارید, آن را با پیامک به دیگران هم شادباش میگویید. مثل اعیاد بزرگی چون عید نوروز, غدیر, فطر, قربان, سالروز تولد ائمهی اطهار و حتا برد تیم ملی و از این جور چیزها. چرا کسی در بیست دو بهمن برای دیگران پیامک تبریک نمیفرستد.
پینوشت: از ایرانسل و همراه اول صرف نظر کردم.
انسان با تمام پیشرفتهایی که میتواند داشته باشد, باز هم ضعیف است. خیلی ضعیف. و شاید همین ضعف است که پیشرفتهایش را باشکوه میکند.
خطاب به پشه: بیهمهچیز (!) شبی هزار بار نیشم بزن, ولی جان مادرت وقتی خوابم جلوی گوشم بالهایت را با سرعت 380 بوپ در ثانیه * به هم نزن.
پینوشت: این طبیعی است که در این وقت سال, پشه وجود داشته باشد؟!
* بوپ در ثانیه یعنی بالا و پایین در ثانیه
1. به عقب که نگاه میکنیم, تمدن میبینیم.
2. به الان که نگاه میکنیم, آن را نمیبینیم.
3. پیشرفتها و به تبع آن, رفاه (و تا حدودی عدالت) را در جای دیگری میبینیم.
4. با پیشرفت عصر ارتباطات, این چیزها را بیشتر میبینیم.
5. دوست داریم آن چیزهای خوب را داشته باشیم.
6. هیچکاری نمیکنیم. کاملاً تنبل هستیم و تنها نق میزنیم.
7. دوست داریم بدون هیچگونه زحمت به چیزهایی برسیم که دیگران برای رسیدن به آنها, خون دلها خوردهاند.
8. دو دسته میشویم. یک دسته میروند تا به رؤیاهاشان برسند. دستهی دیگر نمیتوانند بروند و مجبورند بسازند.
9. آنها که رفتهاند هنوز نق میزنند و آنها که ماندهاند نیز هم.
10. هنوز اما کسی کاری و تلاشی نکرده است.
11. بعد همه میمیریم.
یکی دیگر از این مؤلفه تلاش خود انسان است. که اگر تا حد خوبی زیاد باشد (در شرایط خاص) اثر دیگر مؤلفه ها را تحت تأثیر قرار می دهد.
پی نوشت: از دوستانی که کنترل خوانده اند تقاضا دارم این فتوای بنده را یک جوری با آن حلقه های فیدبک کذایی توجیه کنند که کمی علمی هم بشود!

